Wilk z Wall Street

W ciągu tygodnia nasłuchałem się tyle ochów i achów na temat "Wilka z Wall Street", że poszedłem sprawdzić na własnej skórze. Potwierdzam, film bardzo dobry. W moim przypadku tylko ból pośladka i pęcherz spuchnięty do rozmiarów piłki do kosza (po wypiciu litrowej coli) przypominał, że spędziłem w kinie ponad 3h (z reklamami). Fabuła cały czas szła do przodu i nie zostawiała marginesu na nudę. Film sklasyfikowany jako dramat/kryminał, a poziomem humoru bije wszystkie komedie z ostatnich lat. Of course było też sporo na poważnie, więc proporcje zachowane. Scorsese i DiCaprio potwierdzają, że są w formie, a Jonah Hill odkuł się po gównianym „This is the End” (chociaż momentami poziomy filmów były podobne, ale w Wilku przynajmniej jest jakiś kontekst) i oficjalnie zdejmuje mu bana. 

Jak zwykle przy okazji wpisu pozwoliłem sobie na wyciągnięcie kilku wniosków. 

Po pierwsze „Wilk z Wall Street” obala tezę, że piractwo zabija szeroko rozumianą kulturę – film, muzyka, książki. Kino było wypełnione po brzegi i to w tak zwanych godzinach szczytu, czyli najdroższej taryfie biletowej. Żadne tam środy z Orange, wtorki z Kinder Bueno, czy wycieczki klasowe tylko sobotni wieczór w cenie 30 zł od łebka, a mimo to wyprzedane wszystkie miejsca. Można? Można! Piractwo zabija tylko marne produkcje. Przyspiesza pójście w świat famy o chujowej jakości „dzieła” XYZ. Dobry materiał się obroni, a piraci, zwłaszcza Ci najtwardsi, którzy mentalnie i tak nie są gotowi do wydania pieniędzy nawet jakby im zamknąć torrenty i chomiki, za darmochę zrobią dodatkową reklamę. Sam planowałem iść na coś innego, ale te zachwyty docierające z każdej strony sprawiły, że zmieniłem zdanie. 

Po drugie ludzie łykają wszystko bez weryfikacji. Po projekcji chciałem dowiedzieć się czegoś więcej o Jordanie Belforcie (główny bohater) i o dziwo, większość polskich źródeł podawała mi biografię jota w jotę identyczną z filmem. Za długo siedzę w tym biznesie, żeby łykać taki bullshit. Poszukałem tu i tam, i zgodnie z przypuszczeniami, okazało się, że początki kariery Jordana i jej dalszy ciąg były, że tak powiem, „troszkę” bardziej skomplikowane i mniej zabawne. Nie zmienia to faktu, że historia Scorsese jest naprawdę efektowna i przyjemnie się ją ogląda. Mimo to warto sprawdzić czy ktoś Cię nie ładuje w kakaowe oko. I mam tu na myśli szerszą perspektywę niż kino, w końcu przez najbliższe dwa lata trzeba będzie kilka razy iść do urny, if U know what I mean. 

Po trzecie, kolejny rok z rzędu producenci filmowi udowodnili, że spinają poślady tylko kiedy przychodzi czas nominacji do Oscarów. Już miałem pisać hejta, jaki to 2013 był żałosny dla X muzy, ale rzutem na taśmę udało się trochę poprawić statystyki. Po świętach 2012 wyszedł Hobbit, w połowie stycznia Django i długo, długo nic. Na szczęście w czasie posuchy można było przetrwać delirkę wciągając seriale. „Gra o tron”, „Walking Dead” i „Breaking Bad” uratowały sezon wiosna-lato. Drgnęło lekko w październiku przy zaskakująco dobrym „Labiryncie” i kiedy już się wydawało, że to koniec, niemal w jednym czasie wypłynęły: rewelacyjny „Wyścig”, „Grawitacja” (której, co prawda nie widziałem, ale chce wierzyć, że Internet w tym wypadku się nie myli), druga cześć „Hobbita” no i „Wilk z Wall Street”. Tytuł Man of The Year zgarnia Leoś, który wymiótł w Django i Wilku (Wielki Gatsby to nie mój klimat. Uśpił mnie lepiej niż audiobooki Wołoszańskiego, ale aktorsko trzymał poziom). Zestawienie nie obejmuje filmów przeciętnych i poprawnych. Liczą się tylko bardzo dobre i urywające dupę. 

I na koniec jeszcze apel do dystrybutorów filmowych – ogarnijcie się! W „Wilku z Wall Street” jest najwięcej cycków i blowjobów od czasu „Piranii 3D”, a wy nadajecie mu PEGI-15? Bitches, please. Na moim seansie, kiedy na ekranie została zrobiona piąta lacha i czterdzieste trzecie zbliżenie na boobsy, pewna matka nie wytrzymała presji i w pośpiechu wyprowadzała swoje dzieciaki z sali. Jak można podstawiać takie świnie? Pomyślcie o tych dzieciach. Jak bardzo musiały czuć się zażenowane oglądaniem cycków w towarzystwie swojej mamy? Do takich scen potrzeba komfortu psychicznego i rodzicielka nie powinna być w pobliżu. A do tego jeszcze to pośpieszne przepychanie się przez ludzi (wiele popcornów się posypało, wiele coli się polało) i spacer wstydu przez salę kinową. Powinni was pozwać.

BTW znalazłem reckę do tego filmu, zatytułowaną „Wilk z Wall Street ta historia nie mogłaby zdarzyć się w Polsce” klik. O RLY? Od razu widać, że autor nie inwestował w Amber Gold. Polacy nie gęsi i swojego Gordona Gekkko mają. Tylko czekać, aż Smażowski weźmie biografię Plichty na warsztat.